هر که زد رفت دلش دریا شد

من به دنبال صدف میگردم

شاید آن گوهر جان پیدا  شد

پیسینا همچی که اُفتو ایشینه 

دیگه سیلش نیکُنوم تو در خونه

نیگُوم باز   ایزَنه   یا نیزَنه

او سُبایی که ایخواستُم نیزَنه

خیلی وخده خونه ایون  نَداره

بال پرواز برشتوک   نَداره

یه اتاقی بیده دَیروم  ا بتُون

پَنجرَش شیشهء رنگی نَداره

روبروم هر جا بیدُم یه دری بید

بیرونش اُوشا وکَلون  نَداره

پشت در پله ها بید و اُفتادن

رد شدنهام دیگه تعجیل نَداره

گا بگایی که بیرون تو ایکُنوم

هی تو فکرُم که چه سَکو نَداره

سیلاب آمد دو چشم من را ترَ کن

اینجا که منم کسی نمیگیرد گوش

من میگیرم ز ناله هایت کرَ کن

فریاد بزن اگر که دیدی خوابم

کابوس مرا ببر برون از سر کن

دیشب دیدم ستاره ام بیدار است

میگفت بیا ببینمت باور کن

نزدیک سحر به آسمان کوبیدم

گفتم شب را بروز یا شبتر کن

وقتی پدرم بود نمیفهمیدم

میگفت نوشته های خوب از برَ کن

بر آب نوشته بود روزی دریا

هنگام غروبها لبت را ترَ کن

یک چیز دگر نوشته ناخوانا بود

ابری شده باد،سالها باور کن

بجایش من صنوبر مینشانم

بخواب آرام  ای آرام جانم

ترا در زیر سایش مینشانم

بدستت میدهم پیمانه از نو

غمت را ترک مرکب مینشانم

خودت میمانی و کوه جهان بین

گیاهش را به گفتن مینشانم

به سَنگش باز میگویم تو هستی

بر آن تخت سمَمبَر مینشانم

هم آنجایی که تنها مینشستی

به سیل دشت و دامن مینشانم

نمیدانم چه میخواهی بگویی

به گوشم پنبه در سر مینشانم

چو لب خاموش گشتی از هیا هو

سکوتی هست در بر مینشانم

به چاهت نفت دارد این هیولا

خورد با مغز پخته بشکه بشکه

به گازت چشم دارد این هیو لا